SİNOPSİS (Tutunamayanlar)

Andy Warhol, Bresson, Lynch, ses bandı numaraları, biraz Jean Eustache´ın “Une Sale Histoire”ındaki gerçek mi fiksiyon mu oyunları, biraz şu biraz bu. Biraz eklektik görünmekle birlikte -ki bir anlamda karakterin de tanımına uyuyor diyebiliriz- hem güvendiğim sularda yüzmek ama hem de bakış açımı oluşturmuş bilgileri canlandırarak yeni bir şeye dönüştürmek için aklıma gelenler. Sonucunun ne olacağını bilmesem de, çünkü başlangıç fikriyle sonuç özellikle görüntülü sanatlarda birbirinden çok farklı olabiliyor -belki birkaç yönetmen sayabiliriz bunlara istisna olabilecek- yapmak istediğim film, video, konsept çalışması; içerik olarak öncelikle, cemaat toplumunda bireysellik arayışına girişecek kadar eğitim kazasına uğramış birini anlatacak. Bu biri kendi içinde yaşadığından çok daha modern toplumlara seyahat ediyor, farklı iç ritmleri olan gruplarla karşılaşıyor, uyum sağlamaya çalışıyor. Sürekli bir sorun var varoluşunda ama o doğru tahlilleri yapabilme yetisine sahip olsa da her zaman kendine söz geçiremiyor. Bazı netlik anları dışında genelde bilinci sürekli hareket halinde. Empati yeteneği gelişmiş olduğu için karşısındakilerin düşüncelerini okuduğunu düşünüyor ve bu düşüncelerden acı çekiyor. Ama en büyük acıyı kendi yabancılaşmasında yaşıyor. Hisleri ve güdüleri kuvvetli olmakla birlikte o her şeyi rasyonalize etmeye dolayısıyla daha az acı çekmeye çalışıyor. Utangaç ama cesur, melankolik ama espritüel. Sıraladığım özelliklere sahip bir ya da birden fazla karakter de olabilir- hakkında anlatılanlar filmin içeriğini oluşturacak. Karakteri/karakterleri betimlemek için başkalarıyla ilişkilerinden yola çıkılmayacak, metinlere birebir sadık kalınacak.

Bu içerik çerçevesinde teknik olarak iç seslerin, dış seslerle karıştığı, “bu budur şu şudur…” gibi kimi tiradvari  okuma pasajlarının sokak seslerine, devlet kurumlarının fon sesleri gibi bürokratik seslere karıştığı kimi zaman kakafonik, kimi zaman sanatın insanı kaostan kurtardığının -ki bu da Bergman´ın Silence´ının bende yarattığı bir duygu olarak düşünülmelidir- altını çizmek için ekranın kararıp sadece müziğin duyulduğu bir ses bandıyla bezenecek. (Diyalogların nasıl söyleneceği konusunda henüz tam olarak karar vermemekle birlikte genel olarak yeraltı sinemasında zaman zaman Andy Warhol´un ama çokça Jonas Mekas´ın kullandığı narration tekniğini yani, sinema günce anlatım biçimini kullanmayı düşünmekteyim. Bu da kısaca metnin kitaptan veya ezberden okunmasıyla gerçekleştirilecek. Okuma her ne kadar okuma olduğu anlaşılsa da kimi yerlerde oyunculuğa da başvurulacak.) Metnin bazı belgesel içerikli bölümlerinde karakter, diyaloğunu okurken görüntünün üstüne arşiv görüntüleri bindirilecek. Aşamalı olarak karakterin bulunduğu görüntü kararırken üzerine bindirilen ya da bir projeksiyon aletiyle arkasına yansıtılan arşiv görüntüleri netleşecek. Diyaloglar kimi yerde anlaşılır bir şekilde açıkça duyulurken kimi yerde fon sesi olarak Jacques Derrida´nın deconstructivist teorisinden bahsettiği pasajlar duyulacak.

Kısaca ne olduğu anlaşıldığı anda yeniden anlaşılmazlığa düşen, birçok bilginin kimi yerde yoğun olarak verildiği, aralarında bağlantı kurulabildiği andaysa yeniden karmaşanın hakimiyeti ele aldığı görüntüler ve seslerin bir araya getirilmesi işlemi. Her verinin diğerlerinden ayrılıp kısa bir süre için ayrımsandığı ve yeniden bütünün içinde kaybolduğu görüntü ve sesler silsilesi filmin biçimini oluşturacak.